Bart

 

 

Kent U dat?
je ziet foto`s van een hond, en je valt er als een blok voor.
dat had ik met Bart, ik had plaats in mijn hart en in mijn huis, en Maddy en Stef hadden plaats in hun auto, dus zij brachten Bart op 11augustus vorig jaar met nog een paar gelukzoekertjes mee naar Nederland.
 
Bart had de laatste 3 jaar in Polen bij mensen in een tuin geleefd, voor hij waarschijnlijk voor de tweede keer in het asiel belandde .
Dat was wel te zien, hij had een enorme dikke verwaarloosde vacht, na een bezoek aan de kapper was de metamorfose enorm.
Ik was gewaarschuwd dat hij naar andere honden kon uithalen, dus dat was snel onder controle in onze eigen roedel.
Tijdens het wandelen gebeurde het toch wel eens, omdat dan een vreemde hond te dicht bij mij in de buurt kwam en ik niet op Bart lette.
In zijn jonge jaren moet het een hele vent geweest zijn, maar nu was zo`n actie niet zo goed voor zijn oude artrose poten .
Hij hield van de kou, deze winter lag hij blij door de sneeuw te rollebollen.
Bart blafte zelden, maar wanneer ik thuis kwam probeerde hij tegen me op te springen en dan slaakte hij echt oerwoudkreten van blijdschap.
Wat was het een trouwe baasgerichte hond.
 
Maar hij was wel oud, en mankeerde van alles, hij werd dement, en was `s nachts heel onrustig.
Toen op het laatst ook bleek dat hij leukemie had, en de prednison jammer genoeg de artrose pijn niet wegnam, kwam ik weer voor de loodzware beslissing te staan voor Bart te besluiten dat `t niet slechter mocht worden.
Hij heeft 8 maanden bij me gewoond, niet echt lang, maar `t is de kwaliteit die telt.
 
Op 19 april hebben we nog een mooie laatste wandeling gemaakt, en toen is Bart vol vertrouwen en in alle rust bij de dierenarts ingeslapen.
 
Fineke