(Big) Ben

             
                        
      
                                  
       

Hallo Ellen.

Dit kan ik eigenlijk, na zo veel weken, nog altijd niet met droge ogen schrijven.
Ben, Big Ben, was echt mijn hond(je). Het was al snel duidelijk, dat in zijn roots iets van een collie zat.
Als hij reeën zag, begon hij te drijven. Hij heeft het zelfs een keer zo spannend gemaakt, dat ik hem in het bos los maakte, de sluiting nog open had en hij er vandoor ging. Achter een ree aan.
Hij kreeg ze niet te pakken, g.z.d., maar het bleef zijn tak van sport.
Muizen uitgraven hoorde daar ook bij. Die kreeg hij wel eens te pakken.
Hij kreeg al vrij snel gezondheidsproblemen. Hij werd diabeet en we moesten gaan spuiten. 2x per dag. Tegelijkertijd kreeg hij ook een ontsteking aan zijn ogen hetgeen staar veroorzaakte. Hij zag alleen nog licht en donker. Hij kon daar heel goed mee omgaan, zolang hij maar niet in paniek raakte. Die paniek kwam vooral als zijn bloedsuikerspiegel niet in orde was. Het enige dat dan hielp, was hem dicht bij mij houden.
Hij was ontzettend lief voor ons, maar ook voor bezoek, kinderen, volwassenen, andere honden.
Geen probleem. Hij ging eerst iedereen begroeten, besnuffelen en daarna ging hij in het midden liggen, liefst onder de tafel.
Het was een vriendelijke macho, want hij maakte wél de dienst uit bij andere honden.
Heeft eens een (te) grote herder op zijn rug gelegd. In zijn vorige leven misschien judoka geweest?
Die vond hem daarna niet meer zo aardig.
Ben hield absoluut niet van water. Dat was alleen voor te drinken. Katten waren voor hem ook horror. Dan ging hij dwars door de beplanting achter de kat aan. Terwijl hij normaal altijd fijn over de paadjes liep.
Hij was volgzaam, reageerde zelfs op commando's, ondanks dat een bezoek aan een opvoedcursus een groot fiasco werd. Een keer en nooit weer.
Hij werd snel wagenziek, hij verhaarde voor 2 (of meer) maar ik mis hem ontzettend.

Ben had een vergroeiing van 2 wervels redelijk hoog in zijn rug.
Hiervoor kreeg hij pijnstilling, maar op het laatst en dan spreek ik over het laatste kwart jaar, leek het erop, dat ook die pijnstilling niet hielp.
Het bleek dat hij ernstig artrose in de heupen had, hetgeen op de röntgenfoto's een klein jaar daarvoor, niet te zien was.
Uiteindelijk geprobeerd om het met morfine draaglijk te maken.
Op een gegeven moment ben ik met iemand hierover aan het praten en vertel ook over de medicatie.
Die man kijkt me aan en vraagt waar ik in godsnaam mee bezig was.
Nog steeds, ondanks het gemis, ben ik die man dankbaar dat hij mij die 'schop onder de kont' gegeven heeft.

Groetjes, Françoise