Berni 
      
  


       
 

Berni, zomaar overleden op donderdag 24 juli 2014
 
Berni kwam 4 jaar geleden bij mij wonen, een bijzonder hondje.
Hij was druk, bleef rondjes lopen, en dat moest ik op een gegeven moment doorbreken door hem aan de lijn te leggen op zijn kussen.
Dat werkte heel goed, hij kwam tot rust;
Hij was een vrolijke blije krokeledosus.
Doordat hij af en toe slecht liep, kwam bij de da aan het licht dat hij flink artrose aan zijn voorpoten had.
Zijn beide ogen hadden een ouderdomskwaal, waardoor ze langzamerhand blauw werden, en `t zicht werd in de loop van de jaren ook slechter, scherp daglicht deed hem pijn, en ik moest ze dagelijks een paar keer zalven.
We ontdekten ook dat hij een scheve schedel en bekken had, waarschijnlijk veroorzaakt door een ongeluk toen hij jong was.
En dat verklaarde een boel; hij had waarschijnlijk een lichte hersenbeschadiging .
Voor bij hem het kwartje viel duurde wat langer, het duurde ongeveer 2 jaar voor hij in de gaten had dat ik hem bedoelde als ik riep (altijd op de zelfde manier)
Hij was dwangmatig,liep altijd de zelfde rondje s door de tuin, hij was snel nerveus als er wat gebeurde wat hij niet kon bevatten, maar ik kon hem steeds beter tot rust brengen.
Hij leefde een beetje in zijn eigen wereld, merkte niet veel van wat er om hem heen gebeurde.
Hij kon flink vlaggen zetten, maar voor andere honden had hij totaal geen interesse, hij zag ze niet eens staan.
Nare ervaringen bleven niet hangen, die was hij met een paar seconden weer vergeten.
Berni was het zachtaardigste hondje dat ik ooit gekend heb, altijd lief en blij.
Veel mensen dachten dat het nog een pup was, met z`n mooie fluffi vacht.
Langzamerhand vond hij knuffelen ook fijn, en dan kon hij zijn arme zalfoogjes nog eens lekker langs mij heen wrijven.
Ik kreeg steeds beter contact met hem, en we konden samen lezen en schrijven met zijn handicaps.
 
En toen werd hij opeens ziek, duidelijk pijn.
Dat werd door pijnstilling beter, maar hij werd stiller, bewoog steeds minder,en gleed heel langzaam verder van me weg.
Binnen 24 uur zat ik in totale ontreddering naast een dood hondje.
De volgende dag heb ik Berni ter autopsie naar Utrecht gebracht om te laten uitzoeken waarom hij toch zomaar is overleden.
Hopelijk zullen de laboratorium onderzoeken het antwoord geven , zodat ik daar ook meer rust over krijg.
Een schrale troost is dat hij heel rustig is ingeslapen, zich nergens meer van bewust.
 
Maar ach mijn lieve knuffelbeer, wat had ik je nog graag langer bij me gehad, hier waren we toch nog niet aan toe.
De dag dat Berni overleed, stond deze gedachte in de krant;
 
'Ze zijn niet waarlijk dood die in ons hart leven'
           P.A de Genestet
 
Zo is het,
 
Fineke