Kuba


 

Kuba, lieve schat en kameraad,

Je was al 11 toen we je uit het kille, beangstigende Poolse asiel haalden.
Maanden heb je moeten wennen aan een knus huis en een zachte, warme mand.
Een man die vriendelijk voor je was, dat was wel heel nieuw voor je.
Stilaan groeide je vertrouwen en werd je een lieve, aanhankelijke kameraad; altijd in om wat te stelen en met een heerlijke diepe Leonberger-like blaf wist je iedereen te bekoren.
Bezoek hoefde zich meer neer te zetten of Kuba stond klaar om geaaid te worden.
Ja, zelfs mee op city-trip was je een voorbeeldige knaap.
Anderhalf jaar geleden werd je ziek en verloor je snel heel wat kilootjes. De DA stelde dat een oude wonde in je dunne darm zorgde voor een vernauwing waardoor je geen droogvoer noch snoepjes meer mocht krijgen.  Maar als ‘rasechte’ straathond toonde je je een waar vechtertje. Renske kuipjes en aangepaste medicatie deden wonderen; je werd opnieuw de ‘oude’, al begonnen de jaren zich toch wel wat te tonen/voelen.
Een heerlijke tijd hebben we nog gehad samen met jou en de vele opvangertjes, die jij als een volleerde Pater Familias toonde hoe ze zich hoorden te gedragen.
Zaterdag 05/10 werd je plots weer erg ziek en vooral heel moe.
Je hoofd en hart wilden verder maar je lijfje liet het afweten.
Vrijdag 11 oktober hebben we een verschrikkelijk moeilijke beslissing moeten nemen.
Hopelijk heb je het nu beter, lieve Kuby-Beir. 
Bedankt dat we jouw laatste 3 jaren mochten delen.
Het ga je goed, kleine jongen

Liefs
Mama en papa  (Maddy en Stef)