Lancia



 

Lancia, overleden op 27 juni 2014
 
 
Dik 5 jaar geleden kwam Lancia, nadat ze in Polen een zware buikoperatie had ondergaan, bij mij in de gastopvang.
Wat een lieverdje!
De wond moest grondig verzorgd worden, maar ze liet alles gelaten toe en herstelde goed.
Toen ze ook nog eens in korte tijd Ún een aanvaring met een wild zwijn had, Ún in prikkeldraad liep, Ún een ontstoken kies had, waardoor ze 3 keer geopereerd moest worden,  wilde ik haar eigenlijk niet meer afstaan en mijn eerste gasthondje werd direct een blijvertje, ze was een allerliefst cadeautje!
Achteraf bleken haar ogen door staar al erg slecht te zijn , vandaar die ongelukken.
In de loop van de jaren werd ze zo goed als blind en doof.
`t was een pientere meid, wonderbaarlijk hoe goed ze daar mee leerde leven, met haar neus en intu´tie redde ze zich uitstekend.
Zelfs toen vorig jaar ons huis verbouwd werd, wende ze weer aan een nieuwe situatie.
Lancia was zo`n makkelijk hondje, nooit op de voorgrond, snel tevreden ,neutraal naar mens en hond, een uniek diertje in al haar onopvallendheid.
Een paar maanden geleden moest ik besluiten dat ze niet meer mee kon wandelen, ik kon haar niet genoeg beschermen, ze liep met open ogen tegen afgewaaide takjes aan, en daardoor liep ze toch een nare beschadiging aan een oogje op, waardoor ze daar echt blind aan werd.
Maar ze scharrelde lekker door de tuin , ze kende de weg zo goed, en was tevreden met haar bejaarden bestaan.
Ook de bulten in en aan haar buik waren langzamerhand weer terug gekomen.
 
6 Weken geleden raakte haar evenwichtsorgaan van de kaart, een aandoening die vaker bij oude honden en katten voor komt, en ondanks goede prognose herstelde ze er jammer genoeg niet goed van.
Doordat ze al blind was, kon ze zich niet goed meer oriŰnteren.
Maar ze gaf niet op, legde zich ook bij dit nieuwe ongemak neer, vertrouwde op mij, ik werd haar blinde geleiden hond, ik leidde haar en stuurde haar bij wanneer ze niet meer wist waar ze was.
Meerdere malen heb ik met de dierenarts overlegd wat te doen, en dan keken we het weer een paar dagen aan.
 
Uiteindelijk waren die afschuwelijke bulten aan haar buik de reden dat ik heb moeten beslissen  dat `t zo niet verder kon, ik moest haar voor grotere narigheid behoeden.
Het was een zware beslissing , want ze gaf niet aan dat ze pijn had, (en dat had ze zeker volgens de dierenarts ), en dat ze telkens de weg kwijt was maakte haar ook niet uit, zij wilde nog wel door.
Zij kon alleen niet vooruit zien, en ik wel.
 
Mijn kleine Lancia legde zich er gelukkig wel bij neer, en is rustig ingeslapen.
Lief dapper vrouwke,
Ik heb haar bij mijn andere overleden Pooltjes begraven, `t is al een heel roedeltje.
 
Fineke