Misio


 

Lieve allemaal. 
 
Wij hebben 22 maart afscheid moeten nemen van onze lieve Misio.
Hij was op, het lopen en zien ging steeds slechter en zakte door zijn achterpoten. Hij was de weg kwijt in huis . Na lang twijfelen hebben wij met de dierenarts besloten om hem in te laten slapen. 
Wij hebben bijna 6 jaar ongelooflijk van hem mogen genieten. En wat gaan wij onze knuffelbeer  missen. Wij zijn dankbaar dat wij hem nog zo'n mooie jaren hebben mogen geven. 
Een plekje in ons hart is wat hij verdiend heeft, wij zullen hem nooit vergeten. 
 
Liefs van de familie Guit.


 
Foto zomer 2017  

            

 


Hieronder alles over de vermissing, de zoektocht en het vinden de alom geliefde Misio


Eind goed al goed
 

Toen we hem bijna een jaar geleden in Polen in het asiel zagen zitten, waren we meteen verkocht. De voor ons o zo mooie, maar ongelofelijk bange Boeddha kwijnde echt letterlijk weg in de kennel waarin hij verbleef. De angst in zijn ogen sprak boekdelen en we wisten het gelijk ‘deze nemen we mee’.
Zo gezegd zo gedaan en bij Margriet en haar gezin ging hij in de pleeg.

Met geduld, liefde en aandacht bloeide hij langzaam maar zeker op en werd weer hondje. Kon genieten van luieren in een stoel in de zon, samen wandelen waarbij hij menig kat de stuipen op het lijf joeg met zijn geblaf, gekriebeld worden op zijn omvangrijk buikje en vooral allerlei lekkers nuttigen. Die Misio bleek een echte Bourgondiër te zijn.

Na maanden van opvang trok hij de aandacht van 2 lieve mensen in Alkmaar, zij vielen voor zijn bruine kijkers en wilden hem graag adopteren. En zo verliet Misio zijn gastgezin.
Helaas al na 2 weken moest men besluiten hem weer naar het gastgezin terug te brengen. Dit lag niet aan Misio hoor. Helaas konden zij ivm gezondheid van één van de baasjes Misio niet de aandacht geven die hij verdiende. En Misio ging terug naar zijn gastgezin.

Na een paar maanden meldde zich een nieuwe adoptant. Opnieuw een nieuw begin voor deze stoere kerel.
Helaas zag hij zijn kans schoon om binnen twee dagen te ontsnappen en de zoektocht naar Misio begon...
Al snel kwamen er meldingen binnen dat hij gezien was. Eerst nog in Den Bosch bij het ziekenhuis, daarna vanuit Vught en Boxtel.
Met een groep vrijwilligers werd Vught Zuid vol gehangen met flyers, ontelbare mensen aangesproken en waren verschillende mensen bereid een extra rondje te maken met hun eigen hond,  fiets, scooter en auto. Iedereen leefde mee.

Ineens was het stil, doodstil. Er kwamen geen meldingen meer binnen, niemand zag hem. De schrik sloeg toe, zou er dan toch iets met hem gebeurd zijn? Twee weken geen bericht, slapeloze nachten, hoofdpijn, geen gebrek aan. Waar zat hij toch ?
Toen een foto van hem op Facebook, gesignaleerd in Oisterwijk. Die kleine rotzak heeft een conditie om U tegen te zeggen, wat een afstanden liep hij toch. Maar opluchting dat het goed met hem ging en hij weer in beeld was.
Meerdere meldingen kwamen binnen, zelfs 's nachts werd er gebeld.
Weer van alles regelen voor een zoekactie en natuurlijk weer op pad. De automatische piloot stond wederom aan.
Opnieuw rukten meerdere mensen uit om ditmaal Oisterwijk te behangen met flyers en om contacten te leggen met bewoners van Oisterwijk.
Silvia en haar moeder Joke waren zeer begaan met het manneke. Joke legde eten neer en zag hem 's nachts ook weglopen nadat zijn buikje vol was.

Eindelijk, een vast plekje waar hij ging eten dus  konden we een vangkooi plaatsen en proberen hem te vangen want geen enkele keer was het gelukt hem zo te pakken te krijgen.
Misio is blond maar zo slim en bleef mooi uit de vangkooi, een kat was minder gehaaid, maar ach het eten smaakte wel wat er in stond.

Vrijdagavond 28-6, een melding dat Misio gezien was en Silvia vertrok haastig op de fiets. Zag hem, maar ook de eigenaren en personeelsleden van Willeke den Draaier kregen hem in beeld en het Wild West begon. Op de fiets, rennend, op de scooter(een voorbij gaande klant werd aangehouden), ging men achter hem aan. In het hoofd maar 1 ding, we gaan hem pakken! Ze vlogen over terrassen heen waar verbaasde klanten helaas niet reageerden op de schreeuw om hulp, ze wisten natuurlijk ook niet wat er gaande was. Er werd tegen verkeer in gereden, alles werd gedaan om hem te krijgen. Uiteindelijk Misio met fiets en scooter klem kunnen zetten bij een woning en Silvia greep hem bij zijn kladden. Ditmaal werd er wel gereageerd op de schreeuw om hulp. De bewoonster kwam naar buiten, hielp mee een riem om te doen en Misio en zijn redders mochten binnen komen waar hij niet meer kon ontsnappen en iedereen bij kon komen van het hele gebeuren. Iedereen stond te trillen, wat een avontuur.
Een bak water en wat heerlijke kattenbrokjes waren welkom bij Misio en zijn geluk kon helemaal niet meer op toen de hem vertrouwde Margriet arriveerde en hem in de armen sloot.

Een happy end, gelukkig. We realiseren ons dat Misio en wij geluk hebben gehad, het had totaal anders kunnen lopen.
Vijf weken lang verkeer en mensen kunnen ontwijken, eten en drinken gevonden.
Een overlever is deze kleine man.

Graag willen we iedereen bedanken die behulpzaam was bij het vinden van Misio. Astrid, Sharon, Jan en Paul in Vught die daar zo hun best hebben gedaan (Astrid kwam ook nog mee zoeken in Oisterwijk). In Oisterwijk natuurlijk Silvia en haar moeder Joke. Suze voor het mogen gebruiken van de vangkooi. Iedereen van Willeke den Draaier, ons honk waar vanuit de acties begonnen, alle mensen die bereid waren mee te flyeren, degene die spontaan een donatie over maakte om bij te dragen in de onkosten van alles, iedereen die hem op FB via o.a 'Waar is Onze Angel' heeft gedeeld. 'Het Klaverblad' voor hun gratis advertentie en natuurlijk Jeanet Visser die haar huis openstelde voor Misio.

Het gewone leven is weer begonnen. Iedereen kan weer tot rust komen, ontspannen.

Ons Vagabondje is weer veilig en daar gaat het om !

                                                         
                                                              Misio nog in het asiel         



WE HEBBEN HEM !!


De 'ren en fiets je rotters' Joyce en Silvia met hun 'trofee'



Filmpje 1: ETEN !
  
Filmpje 2: HET WEERZIEN MET ZIJN GROTE LIEFDE

 



Hieronder het verslag van Silvia de Laat
 

Hoe is het gegaan:

Om 17.07 uur krijg ik een telefoontje van een vriendin dat ze hem ziet lopen en dat hij richting Lindepark gaat. Ze was met haar kinderwagen dus kon niks doen, wel geroepen en snoepjes gegooid, maar hij ging er weer vandoor natuurlijk. Andere mensen probeerden hem te vangen maar niks. Ik was net bij ons mam (voor de friet haha) en heb haar fiets gepakt en ben richting Lindepark gefietst en daar kwam hij aan!!! Ik was helemaal happy dat ik hem eindelijk zag, was ook heel raar eigenlijk. Ik ben hem toen blijven volgen op de fiets, iets lekkers gegooid maar geen reactie. Als ik te dichtbij kwam, ging hij steeds harder lopen of snel de andere kant op, hij hield me goed in de gaten. We hebben half Oisterwijk een paar keer gehad, ben hem op een paar meter blijven volgen, hij hield me ook echt in de gaten, zette er dan de versnelling in en ik dus ook. Hij liep op een gegeven moment op de fietspad langs de drukke Moergestelseweg, daar riep een vrouw vanuit een auto; ik ga jou helpen (super hè!). Ze scheurde snel met de auto naar de shell-pomp en blokkeerde daar de doorgang voor zover het ging en probeerde hem te pakken. Helaas lukte dat niet en hij kwam weer mijn kant op, maar die kleine was zo razendsnel. Vlug weer op de fiets achter hem aan, je zag hem echt kijken van daar heb je haar weer. Weer een heel traject afgelegd, tegen het verkeer in gefietst, af en toe mijn hart vastgehouden dat ze hem niet aan zouden rijden (hij moet nodig op verkeersles) en op een gegeven moment kwamen we langs Willeke d'n Draaier. Daar vlogen de eigenaren en het personeel naar buiten, maar we konden hem niet pakken. De eigenaar van Willeke d'n Draaier hield een klant met een scooter aan (Michel) en zijn op de scooter achter hem aangegaan, ik op de fiets, Ingrid en Joyce te voet. Toen werd het helemaal spannend, Misio liep overal doorheen, dwars over een terras in de Dorpsstraat, daarna op de Lind. Joyce riep; help dan mensen en ik ook help ons, maar niemand reageerde. Misio is toen de Balbian Versterlaan ingegaan, de straat die tussen het Lindepark loopt. Daar hebben Michel en ik nog geprobeerd om hem klem te zetten, lukte niet. En ik maar roepen, we moeten hem in een tuin insluiten, hoor je natuurlijk nooit als je een helm ophebt en op een scooter rijdt hahaha. Misio draaide weer om en wij er weer allemaal achteraan (Michel op de scooter, Joyce en de eigenaar van Willeke te voet en ik op de fiets). Daar ging Misio de Christiaan van de Aalaan in en liep toen de Bernard Vrienslaan in, daar is een soort woonerfje en daar liep hij een voortuin in. Ik gillen hij loopt zich vast, we moeten hem pakken. De scooter voor de ene ingang, mijn fiets aan de andere, Joyce stond ondertussen aan een andere kant, ondertussen deed de mevrouw die daar woonde de deur open en ik riep hou hem tegen met die deur hij mag niet weg. Die mevrouw hielp meteen, Misio wilde vluchten uit die tuin, hij kwam mijn kant op en toen...........had ik hem! Hij beet van schrik in mijn linkerkuit, maar dat maakte niet uit. Ik stond te trillen en riep ik heb hem ik heb hem help me, ik mag hem niet laten schieten, die riem moet om. Joyce kwam meteen en ook de mevrouw en die hielp mee en was zo rustig. Riem om gedaan en gevraagd of we alsjeblieft bij haar binnen mochten. Mocht meteen, hebben met Misio in de bijkeuken gezeten, heeft daar een hele tijd zitten hijgen en snapte er niks van. Je kon hem meteen aaien, en je zag hem rustiger worden. Hij wilde drinken en heeft daar kattenbrokjes gekregen en al mijn lokvoer op. Misio had wel wat bloed aan zijn lip, waarschijnlijk gestoten aan mijn fiets of de scooter, maar na wat gedronken te hebben en effe daar gezeten te hebben, was dat over.
Joyce en ik hebben een tijdje staan hijgen en trillen en tranen in ons ogen, eindelijk was het gelukt. De hereniging met Margriet en en Bregje was helemaal super, het duurde maar heel even en hij herkende Margriet. Wat een blijdschap bij Misio en ons allemaal, dat was zo super om te zien. Hij blafte en kroop helemaal in haar en weer stonden we met tranen in ons ogen.
Eind goed al goed, maar ik zal mijn dagelijks uitje in de vangkooi wel gaan missen!


       
Sinds 25 mei 10.30 is Misio bij zijn nieuwe baasje de voordeur uit geschoten. Hij liep richting het station en is later gezien bij het ziekenhuis in Den Bosch en daarna in VUGHT.

Update 27-06-2013

Gisteravond zijn Margriet en Bregje weer op zoek gegaan naar onze grote vriend Misio. Overdag verschillende keren gezien dus we denken dat hij tevoorschijn komt als hij hongerig is. Vangkooi gereed, maar geen Misio. 's Avonds is Margriet gaan lopen met hun eigen hondje Babs waar Misio het goed mee kan vinden en Bregje op de fiets. Later op de avond kwam ze toevallig Astrid tegen en opeens uit het niets zagen ze Misio tevoorschijn komen. Wat ze ook deden, Misio koos het hazenpad. Zo frustrerend en verdrietig dat het nog niet is gelukt, maar opgeven, dat nooit ! Laten we hopen zijn hij zijn buikje graag gevuld wil hebben en er toch voor kiest de vangkooi in te gaan.

Update 26-06-2013

Misio is gisteravond gezien, maar helaas is hij niet de kooi in gegaan. Wel zat er om 23.00 een kat in die waarschijnlijk op de heerlijk geurende makreel was afgekomen. Vanavond gaat pens proberen zijn werk te doen. Pens is in ieder geval iets dat katten niet lusten. We gaan ervan uit dat Misio wel de kooi heeft zien staan, maar gewoon wat last heeft van 'drempelvrees'. Typisch is dat Misio nu ook overdag door verschillende mensen wordt gezien. Ze proberen hem te lokken, maar gaat helaas nog steeds op de loop. Margriet gaat vanavond samen met haar dochter Bregje en hondje Babs een tijdje op wacht zitten. Zij zijn de enige op wie hij zou kunnen reageren. Hopelijk zien ze hem vanavond en valt het kwartje als Margriet hem roept. Vangkooi staat nu ook klaar.


Update 25-06-2013

Nadat we afgelopen zondag met in totaal 18 mensen hebben geflyerd en uit hebben gekeken naar Misio, krijgen we steeds meer hoop dat het nu niet lang meer kan duren. Na bijna een maand te hebben gewacht heeft de kleine man eindelijk een plek waar hij al verschillende keren is geweest om te eten. Het bakje voer is al een paar keer leeggegeten en één keer heeft de mevrouw die het bakje vult hem weg zien lopen. Dit was zondag op maandagnacht om 03.00.
Omdat we ervan uitgaan dat Misio hier terug zal blijven keren en de 70 jarige mevrouw des huizes (Joke) ermee in heeft gestemd, kunnen we nu met een vangkooi aan de slag.
Vanavond wordt deze neergezet met alles erin dat voor een hond het neusje van de zalm is. Daarna is het belangrijk dat we dat rustige straatje mijden om Misio niet af te schrikken, maar afwachten tot hij veilig en wel bij haar binnen is.
Joke slaapt beneden en ligt in principe in haar bed te waken op 5 meter van de kooi ! Beter kunnen we het dus niet krijgen ! We hopen dat deze nachtmerrie snel afgelopen is en dat Misio net als wij tot rust kunnen komen.
Veel geluk Joke !

Update 23-06-2013

Nadat er gisteren eind middag via Facebook een melding vanuit Oisterwijk binnen kwam mét foto van Misio, is er op stel en sprong een zoekactie georganiseerd. Met maar liefst 18 man hebben we gezocht. Sommige hebben er vele kilometers voor moeten rijden, andere hebben afspraken geannuleerd/verzet en weer anderen hadden 'niks' te doen. Er is geflyerd, intensief gezocht en er zijn heel veel mensen aangesproken. Misio bevindt zich dus nu in OISTERWIJK en het is bizar hoeveel mensen hem hebben gezien ! Vanmiddag nog een telefoontje van een mevrouw die hem gisteravond op het Lindenplein heeft gezien. Gelukkig leeft Misio en zijn we weer heel hoopvol gestemd. Er zijn in korte tijd weer zoveel mensen die meehelpen om Misio te vinden en het is overweldigend hoezeer iedereen meeleeft. Ook mensen die niet mee kunnen zoeken zijn zo vol belangstelling. Misio moest eens weten hoezeer iedereen hoopt dat hij wordt gevonden en hoezeer hij wordt gemist. Bedankt Silvia dat je in Oisterwijk onze steun en toeverlaat wilt zijn, Ingrid van Willekes Koffiehuis voor het maken van de foto om 01.30 's nachts, voor het melden en bedankt voor de warme ontvangst !

Voor een betere indruk van Misio:
Filmpje 1
Filmpje 2
Filmpje 3

Update 17-06-2013

Telefoontje gehad van Marjan. Marjan werkt op de dierenambulance en komt regelmatig in Vught, Boxtel enz. Ze wilde even zeggen dat ze haar ogen heel goed de kost blijft geven. Lief gebaar zo'n hart onder de riem. Dank je wel Marjan.

Update 15-06-2013

Na de advertentie zijn er 8 telefoontjes binnen gekomen. Helaas was er geen één waar we iets mee konden. Misio is vandaag 3 weken vermist en beginnen ons serieus zorgen te maken. Het is griezelig stil op het moment.

Update 12-06-2013

Misio staat in Het Klaverblad ! Het Klaverblad is een krantje dat wekelijks op woensdag huis aan huis wordt bezorgd en de telefoontjes komen zoetjes aan weer binnen druppelen, heerlijk. In ieder geval zijn er nóg weer meer mensen bereikt ! Eén reactie was geweldig. Een mevr. die in Vught woont, maar in Zuid werkt. Zij knipt de advertentie uit en gooit een riem in de auto. Gaat vanaf morgen ook met extra lekkertjes op pad ! Wat een toppertjes die ook nu weer mee helpen om hem te vinden ! Dank aan de redactie van Het Klaverblad die de advertentie MÉT KLEURENFOTO gratis hebben geplaatst !

Filmpjes van Misio:
Filmpje 1
Filmpje 2
Filmpje 3

10-06-2013
Vanaf vanmorgen 10.15 samen met Astrid (een geweldige meid uit Boxtel die zich met hart en ziel inzet om Misio te vinden) weer geflyerd en mensen aangesproken. Zoveel mensen die het al weten. Erg fijn om te horen. Anderen die het nog niet wisten, weten het nu ! Ook de mensen gevonden waar hij zaterdag voor de deur heeft gezeten. Helaas waren ze die dag niet thuis, maar het was een fijn gesprek en ook zij gaan het op FB zetten. Dat was in de Meijerijsingel, ook in Vught zuid. We hebben Vught zuid weer rijden en lopend uitgespit. Conditie wordt steeds beter, maar hebben nog steeds geen Misio in het vizier gehad.

30-05-2013
Misio wordt regelmatig gezien, zoeken met man en macht. Ook vandaag is hij 2x gezien. Om half 6 vanmiddag liep hij op de markt aan het Moleneindplein richting het Kruidvat. Gelukkig zijn er in Vught mensen meteen naar  die plek gegaan, maar helaas hij was alweer uit beeld.

28-5-2013
Gistermiddag 27-5 is Misio gezien aan de Vijverboslaan te Vught en Klein Brabant te Vught.
Gisteravond 19.15 aan de Esscheweg te Esch.

Misio is bang van mensen die hij niet kent, met name mannen. Als iemand hem ziet, benader hem aub met alle rust van de wereld anders gaat hij op de loop. Misschien dat het met stukjes kaas en worst lukt om hem te paaien.

Misio droeg geen halsbandje, maar is wel gechipt/geregistreerd.


Mocht u mensen kennen omg. Den Bosch, Vught, Esch, Boxtel, Cromvoirt, Helvoirt enz, breng die aub op de hoogte over de vermissing van dit gedrongen gec. reutje met een schouderhoogte van ong 38 cm !


     



 Filmpje: Misio blij blij blij

Filmpje: Da's pas genieten

          Filmpje: Misio en zijn molshoop


Hier verlaat Misio het asiel    

   
Nog in het asiel