Sem



 

Twee en een half jaar , mocht ik voor hem zorgen : de prachtige , beschaafde ,intelligente , zachtmoedige  , charmante geweldige Sem.

Hij was mijn maatje , en door zijn karakter ook vaak een warme steun , en het licht uit zijn prachtige hondenziel verlichtte niet alleen mijn dagen en mens zijn, maar verwarmde ieders hart die hem leerde kennen: ook de mensen die je niet direct hondenvriend kunt noemen.

Hij straalde het uit : “Ik vind jou leuk , dus jij zult mij absoluut ook leuk vinden, enne…..heb je misschien een koekje voor me?”

Mensen vonden mij leuker omdat Sem aan mijn zijde was , iedere dag en overal. Hij was attent en lette altijd goed op; aan de riem trekken was er niet bij en andere honden waren altijd welkom in zijn ruimte om gezellig even te spelen of even te snuffelen. Hij wist perfect in te schatten wat voor een karakter er in een andere hond zat, en hij reageerde dus altijd volkomen in balans .

Weglopen was ook nooit aan de orde : zijn ogen volgden me overal. Ook  bij de dierenarts praktijk was hij altijd van harte welkom, en er was ook altijd wel een lieve assistente waar hij een koekje van kreeg , maar ook de dierenarts zelf moest er aan geloven , en Sem begroette hem altijd uitgebreid, ook als hij zelf geen afspraak had. Je loopt dan gewoon de praktijkruimte in als de deur open gedaan wordt om een patiënt uit te laten , zodat je de dierenarts even gedag kunt zeggen. Voor Sem de normaalste zaak van de wereld , maar ik had onmiddellijk de onbedwingbare neiging om hem fijn te knuffelen.

In januari dit jaar sloeg het noodlot toe : hij dronk veel te veel en zijn bloed en urine werden onderzocht. De uitslag van het laboratorium in Utrecht was desastreus: zijn cortisol gehalte was 140 en mocht hooguit 10 zijn Diagnose : de ziekte van Cushing dus kwaadaardige tumoren op de bijnieren.

Medicatie bracht slecht een tijdelijk uitstel tot het onvermijdelijke, en op vrijdag 25 mei moest ik hem laten inslapen.  Zijn verlies heeft een bodemloos gat achtergelaten in mijn wezen. Iedere seconde ben ik me bewust van de leegte die hij heeft achtergelaten.

Het was een enorm groot voorrecht hem naast me te hebben en voor hem te zorgen. Uitstel van de euthanasie had voor Sem tot een lichamelijk lijdensweg geleid , dus dat was helemaal geen optie. Hij is in mijn armen op mijn schoot in slaap gevallen , in alle rust.

Het leven doet zeer zonder hem. Iemand stelde me gerust en zei : “Je zult hem weer terugzien”.  Ik wou dat het al zover was, en tot die tijd koester ik Sem in mijn hart.

Anne