Timon


 

Het wordt weer eens tijd voor een update. Ik heb er een zusje bij. En niet zomaar een zusje… Een Russisch zusje! Ze heet Hanty. Hanty zat in een Russisch asiel, waar de omstandigheden niet zo best waren. Mijn baasje vond dat zo zielig voor Hanty dat hij haar moest adopteren. Hij was op slag verliefd geworden op deze mooie Russin. Een maand geleden is ze met het vliegtuig naar Nederland gekomen en hebben mijn baasjes haar opgehaald van Schiphol. Dat was me een verandering.

 

Flexibel als ik ben, heb ik me direct aan dit nieuwe vriendinnetje aangepast. Eigenlijk heb ik nu een harem om me heen. En dat bevalt me prima. Met Ninja was het wel anders. Ninja moest veel meer wennen aan de situatie: die heeft een paar dagen lopen grommen en brommen en ze was bij het wandelen niet vooruit te branden. Ze lag maar heel stil en verdrietig op haar mandje en hield van een afstandje alles scherp in de gaten. Je kan wel stellen dat ze er niets aan vond.

 

Hanty won al snel met haar mooie ogen de harten van alle gezinsleden. Ze is hartstikke mooi en ontzettend lief; ze is heel groot en heeft hele lange benen. Bij haar vergeleken ben ik maar een soort dikke worst. Maar het baasje zegt dat hij dol is op dikke worst.. Het leuke aan het nieuwe vriendinnetje is dat we allemaal weer nieuwe training krijgen. Dus de koekjes vliegen me om de oren en zo blijf je natuurlijk ook een dikke worst. Maar ik ben nu weer aan de lijn hoor!

 

Gelukkig bleek Hanty ook heel erg lief voor Ninja en na anderhalve week begon Ninja een beetje te ontdooien. Inmiddels zijn we een paar weken verder en is alles koek en ei. We hebben allemaal ons eigen plekje gevonden en er is een mooie balans. En ik kan de nieuwe hond alles leren: niet alleen de goeie dingen maar ook de slechte dingen. Een van de leukste dingen hier is dat er één keer in de week een kaasboer aan de deur komt. En als we alle drie maar hard genoeg blaffen dan krijgen we alle drie een heel groot stuk kaas. Het liefst rijden we met deze meneer mee de hele wijk rond maar dat mag niet helaas. Eén van de slechte dingen is dat ik het leuk vind om te blaffen als er iemand binnenkomt. Hanty snapt dat gelukkig want die blaft nu vrolijk met me mee. Ook midden in de nacht als één van de kinderen thuiskomt. En dan doen we het gewoon nog een keertje over als de buurkinderen thuiskomen. En we doen het nog een keertje over als de postbode ‘s ochtends vroeg de krant komt brengen. Knap hè?! Het baasje denkt daar anders over en denkt nu dat hij de oplossing heeft gevonden door mij te beschieten met een waterpistool. Alsof dat mij bang maakt….

.

Het leven is heerlijk: ik ga elke dag wel drie keer wandelen; ik heb lekker eten en drinken en ik word heel veel geknuffeld door de baasjes. Het vrouwtje zegt altijd tegen me dat als ze mij knuffelt, dat ze dan alle eenzame dieren in de wereld knuffelt. Dan snap je wel hoe veel en vaak ik word geknuffeld!

 

Soms gaan we naar het strand en dan jaag ik achter alle vogels aan. Moe en voldaan kruip ik dan in mijn mandje dicht tegen mijn vriendinnetje Ninja aan en slaak een diepe zucht van blijdschap en ontspanning.

 

Lieve Stichting Vagabond-vriendjes, ik wens jullie allemaal gouden mandjes en voor alle vrijwilligers van de stichting: een woef woef woera!



Hi Ellen,

Timon update oktober 2013

Daar ben ik weer. Timon. Met mij gaat het ontzettend goed. Ik ben gespierd, knap, snel, wendbaar. Ik ben geweldig! Daarbij komt dat ik erg geestig ben, goed luister, heel erg lief en ook nog waaks ben. Tja, wat wil een baasje nog meer? Baasjes houden van me..ze smelten elke keer als ik WOEHOEF zeg. Ik snap er niets van, maar het is echt zo. Mijn Leven Is Mooi.

Ik ben uitstekende maatjes met Ninja geworden. Ze is uiteindelijk helemaal gevallen voor mijn charmes. Nu ja, ik moet er nog wel elke dag nog mijn best voor doen. Gelukkig kan ik ook onderdanig zijn..Zucht..lig ik net lekker te slapen en dan komt Madam naast mijn mandje staan en als ze twee keer gepiept heeft, vindt ze het welletjes, dan moet ik opstaan en in het andere mandje liggen, dat er notabene pal naast ligt! Dat geloof je toch niet? Wat maakt het uit: het ene mandje of het andere? Maar die Prinses op de erwt denkt daar duidelijk anders over. Even laten weten dat zij de baas is. Prima, ik ben toch sterker en dat weet ze. Verder delen we alles, doen we alles samen en bescherm ik haar als een andere hond te dichtbij komt. Wegwezen, ze hoort bij mij!

Afgelopen zomer mocht ik weer mee in de auto naar Frankrijk en dan hoor je me niet hoor! Ik lig 12 uur te slapen in de auto en daarna sta ik twee weken met mijn poten in de zee. Ik lig lekker onder een parasol en maak lange wandelingen in bossen die ik niet ken. Lekker paneren in het zand. Ik ben zo blij..woehoef!

Thuis blaf ik nog steeds een beetje (te) veel, maar het wordt eindelijk wat minder. Ik begrijp er gewoon niets van dat al die mensen hier maar in- en uitlopen. Ze hebben ook zoveel kinderen…wel zes en dan ook nog vrienden en vriendinnen. Best gezellig allemaal, maar ik blaf gewoon tegen ze. Dan weten ze in elk geval dat ik er ook ben. Nu geef ik nog maar een kort blafje en daar is iedereen wel blij mee. Eigenlijk ben ik stiekem ook nog een beetje bang. Ik vertrouw niet alle geluiden en ben toch wat schichtig naar mensen toe. Tuinslangen, daar moet ik ook echt helemaal niets van weten.

Het liefste lig ik op de bank en dat mag dan gek genoeg weer niet. Overdag waag ik me er niet op, maar als ze slapen dan klim ik er snel bovenop. Elke avond leggen mijn baasjes stoelen op de bank en dan weet ik tóch altijd nog één klein gaatje te vinden waar ik kan liggen. Ja…ik hou ze wel bezig hoor! Nu hebben ze alle eetkamerstoelen op de bank gelegd en nu kan ik er echt niet meer bij. Heel flauw van ze.

Mijn neus werkt ook uitstekend! Laatst ging mijn baasje op pad, maar ging nog even naar boven en toen heb ik mooi zijn krentenbol gepikt. Dan kan ik ook heel onschuldig kijken. Tis gewoon lekker!

Nou, jullie horen het zeker wel. Ik hou veel van de baasjes en van Ninja en zij houden allemaal van mij en ik ben zo blij en zo dankbaar dat ik hier ben dat ik er maar niet over uit kan.

Veel liefs aan mijn Vagabondvriendjes in Polen. WOEHOEF.

                                    
                

Update augustus 2012

Wat overkomt me allemaal? Eerst zat ik samen met mijn vriendinnetje Ninja heel lang in de auto en mocht ik er alleen maar even uit om af en toe te plassen! Daarna heb ik twee weken alleen maar mogen wandelen, rennen, in het zand mezelf om en om paneren, dan weer zwemmen in de zee. Ik heb heerlijk rondgerend achter de konijnen en herten aan! Ik vond allemaal holletjes en stak mijn neus zo diep mogelijk en proestte het daarna uit. Het liefst kroop ik er helemaal in, maar dat mocht dan weer niet. Best jammer… maar ja, ze zullen wel het beste met me voor hebben. Ninja en ik hadden de beste slaapplaatsen ooit: onze mandjes mochten gewoon in de slaapkamer van onze baasjes! Nu kon ik de hele nacht even met mijn natte neus even aan hun snuffelen, zodat ik zeker wist dat ze er echt wel waren.

Het leukste vond ik nog wel dat de hele familie mee was en eindelijk begin ik te begrijpen dat ze er dus allemaal bijhoren..en ik dus ook! Het lijkt wel vakantie zeg! Zo’n paar dagen strand, onder een parasol, slokje water op zijn tijd, af en toe zwemmen en proberen mosseltjes en visjes met mijn poot op te hengelen, vond ik super. Maar ook de lange wandelingen op een verlaten strand of relaxen op een gazon vol nieuwe geuren! JIPPIE, ik ben blij, blijer, blijst! Mijn ogen rollen van links naar rechts..zo blij ben ik.

En ik vind alles best: als ik in de auto moet, ga ik in de auto, als ik moet wachten onder tafel totdat mijn baasjes klaar zijn met eten en drinken, dan doe ik dat gewoon.. Ik slaak elke dag wel tien diepe zuchten van puur geluk en dan smelten mijn baasjes weer…ik heb t heus wel in de gaten hoor!

Mijn poten worden steeds sterker en mijn vacht begint meer te glanzen. Ik word soepeler, sneller en behendiger en ik vang alle shuttles en pingpongballen die rondvliegen! Ik kan met vier poten tegelijkertijd springen. Als ze even niet opletten dan pik ik lekker een grote garnaal van de bbq en ze houden maar niet op om mij lekkere koekjes te geven als ik bij ze kom en ga zitten. Dat leren ze vast niet meer af.

En mijn kleine vriendinnetje Ninja ziet me volgens mij ook steeds meer zitten. Heel soms kruipt ze zelfs al heel voorzichtig tegen me aan…fijn…zucht…




Update Juni 2012

Inmiddels heb ik kennisgemaakt met de hele familie. Eén van de kinderen heeft een hond: een Franse buldog. Dat is een gekke hond: die snurkt, maar hij is o zo lief en daar kun je mega mee ravotten. En met mijn kleine vriendinnetje Ninja gaat het steeds beter. Zij kan zich nu lekker ontspannen en laatst legde ze zelfs haar snuit op mijn rug en viel in slaap. Ik bleef stilletjes genieten van deze saamhorigheid. Samen buiten rennen in het bos of op het strand, samen eten, drinken, kluiven .. dat komt wel goed hoor.

Ik heb ze wel een poets gebakken, want laatst heb ik helemaal zelf de broodlade opengetrokken in de keuken en toen ze thuiskwamen lagen Ninja en ik tevreden met ronde buikjes nog na te genieten van het suikerbrood, twee rollen ontbijtkoek en drie rollen rijstcrackers. Ik moet toch wát doen om Ninja te imponeren? Gelukkig snapten ze dat ook wel.

En ik heb ze mooi voor het lapje gehouden de eerste twee weken. Ik deed namelijk net of ik niet kon blaffen, maar nu ik gewend ben en een bepaalde verantwoordelijkheid op mij neem voor dit hele gezin, vind ik het bijna tè leuk om overal mijn zegje over te doen. Snap jij dat nu, waarom ze dat niet zo leuk vinden? Nu krijg ik Rescue druppels, staat de muziek zachtjes aan (tip van Fineke) en hebben ze onze manden uit het zicht van de twee deuren gelegd, dus die hoef ik nu niet steeds in de gaten te houden en dat geeft wat rust.

Verder heb ik het redelijk onder controle. Ze hadden hier vrij snel in de gaten wat de bedoeling is: Ik wil een aai als ik ga liggen, koek als ik een poot geef, een blije lach als ik mijn oren spits bij de naam Timon en een knuffel als ik in mijn mand lig. Het leukste is nog wel dat als ik voor hun voeten ga zitten, ik dan een koekje krijg!  ‘Kom’, ‘braaf’, ‘zit’ en ‘Timon’ levert dus altijd wat leuks of iets lekkers op! Strak plan, zeg ik dan.

Zwemmen is ook heel leuk. Natuurlijk niet als je speciaal naar een uitlaatgebied wordt gebracht waar alle honden zwemmen of in de vijver in het bos.  Nee, ik spring liever onverwachts van de punt van de boot af. Dan zijn ze er niet op voorbereid en dat is vele malen leuker! Die gezichten! Je had erbij moeten zijn. Een rondje om de boot zwemmen en dan iedereen verblijden met een frisse douche! Daarna even lekker uit mijn dak gegaan op een grasveldje. Dat is pas genieten en dan krijg ik de lachers op mijn hand…uh…poot.

Voor al mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes in Polen: Houd vol! Houd hoop! Ik hoop zo dat er voor jullie allemaal een lekker mandje komt of dat jullie een beter verblijf krijgen!  Ze zijn hier aan het sparen voor een donatie hoor! Voor mijn lieve vrienden die me naar Nederland hebben gebracht: Dank je wel!

  

 

Hi Jeannette,

Het gaat echt goed met Timon. De tweede nacht heeft hij met een volkomen ongekend onheilspellende huil (geloei) laten horen hoe alleen hij zich heeft gevoeld. Dat was hartverscheurend om te horen. Ik heb gewoon steeds even mijn neus laten zien en hem verder genegeerd, maar zo wist hij wel dat er iemand was en na die eerste nacht was dat afgelopen. (gelukkig).

Ninja is gewoon wat dominant en gromt gewoon als ze met rust gelaten wil worden, prima toch?! Timon lag vanaf dag één in zijn eigen bench (op het kleed waarin we hem gehaald hebben) met het deurtje open en alles gaat gewoon goed. Hij past zich idioot snel aan aan ons ritme en we kunnen hem echt al alleen laten en dat hadden we niet verwacht. Hij vindt de auto prima, het huis prima en alles wat nieuw is, vindt hij gewoon interessant. Hij luistert uiteraard niet naar zijn naam maar als Ninja komt, dan komt hij ook (aan de lange lijn). Hij heeft al oog in oog gestaan met ezels, varkens, zwanen, eenden etc. Met honden gaat ieder contact goed en katten vindt hij om op te jagen (net als Ninja).

Gisteren waren we in een omheinde losloopplaats en hij ging helemaal uit zijn dak! …. En sprong pardoes in de sloot! Te grappig om te zien.

Hij ontspant echt want hij gaat al vaker plassen en gaat niet steeds staan als we bewegen, maar heft alleen zijn kop nog op om dan maar weer eens diep te zuchten (dat doet hij wel heel vaak..).
Kriebelen onder zijn kop en in zijn nek vindt hij ook heerlijk. Hij is nog niet volop aan het eten, maar hij komt niets te kort, dat snap je.

We hebben gemerkt dat de spieren van zijn achterpoten heel kort zijn (dat wandelen is hij duidelijk niet gewend) en hij trekt soms iets met zijn rechterachterpoot. Ik denk persoonlijk dat dit wel overgaat en als het niet overgaat dan wordt het vast minder. Alles moet wat soepeler en sterker worden.

Het is voor ons toch wel weer even zoeken naar nieuw evenwicht in werk en thuis zijn, maar dat gaat beter en sneller dan verwacht!

O ja en hij is helemaal zindelijk hoor!

Dank voor jullie zorgen.

Hartelijke groet ook van Herman

Gwendolin


                          
    

Even een berichtje om iedereen te laten weten hoe het met me gaat! Weet je wel dat ik helemaal nergens bang voor ben? Alles wat ik niet ken, is gewoon hartstikke interessant! In de auto is het ook heel spannend, daar mag ik op schoot zitten, maar thuis mag ik niet op de bank, dat is dan wel weer gek. Ruitenwissers die heen en weer gaan en ramen, die vanzelf op en neer gaan, zijn echt grappig!

Ik steek graag overal mijn neus in, blijf zeker niet lekker liggen als er iemand beweegt of lawaai maakt; ik wil helemaal niets missen. Ik ben helemaal niet moe, nooit! Ik heb me zo ongeveer zes jaar niet lekker kunnen bewegen, want mijn leefruimte was maar beperkt, dus ik ben voorlopig niet moe te krijgen! Ik wil ook echt elk grassprietje, takje, plantje leren kennen in het bos hier pal achter. Ik heb ook al direct een nieuwe vriendin, maar die ligt het liefst de hele dag te slapen, dus die moet ik nog even opporren, maar dat komt wel goed.

Ik weet niet hoe ik heet, ze roepen hier wel van alles. Vooral ‘braaf’ en ‘kom’ en ’Timon’, dus één van die drie zal het wel worden, denk ik. Ze hebben hier lekker vers water in allerlei bakken. Vanochtend zat er notabene een vogel in één van die bakken! Ik heb al lekker gegeten en ik ben geborsteld en gekriebeld. Er wonen wel veel mensen hier hoor! Ik heb al gehoord dat dit pas de helft is, dus ik ben benieuwd. Ik heb een eigen mand en daar heb ik al heerlijk in geslapen. Ik heb de tuin ook al geïnspecteerd en even mijn geurtje achtergelaten, zodat ze wel weten dat ik hier ben en blijf! O ja….en ik laat ze nog even denken dat ik niet blaf!

Gwendolin


                                                  
  
                                                                                                 
Timon nog in het asiel