Tosia


 

Over Tosia.

Het is alweer bijna 2 maanden geleden dat Tosia overleed, en ze is geen dag uit mijn gedachten.

Vanaf het moment dat ik ,na zorgvuldig overleg met de Stichting en `t asiel in Polen, besloten had dat Tosia na 3 lange asieljaren bij mij kon komen wonen, keek ik geregeld naar haar foto`s op de site.
30 Juni was het eindelijk zo ver !
Toen haar bench werd geopend ging ik op mijn hurken zitten, ze keek me aan en liep voorzichtig op me toe en bleef vlak voor me staan.
Ik mocht haar aanraken, en aaien, ik was ontroerd en verliefd.
Thuis liet ik haar alles zien, het huis waar nog meer honden wonen en de tuin.
Ze was het liefst buiten, ze maakte een gat in de grond onder een bank, vanwaar ze alles goed kon overzien.
Ik vond het best, 't was zomer, alleen moest ze binnen eten en slapen, en zonder dwang liet ze zich dan meenemen.
Al heel snel werd ze nieuwsgierig en kwam om de hoek van de deur naar binnen kijken.
Binnen een week bleef ze ook in huis, ze had zo haar eigen plekjes gevonden, nog wel wat afzijdig van de rest, maar toch.
Toch was er iets mis met haar; ze liep heel stijf rond met haar staart tegen haar billen geklemd, alleen bij p&p hield ze die van zich af.
Ze communiceerde alleen met haar oren, haar staart deed niet mee, geen enkel kwispeltje.
Na een metamorfose bij de kapper kwam een lelijke bult aan haar buik tevoorschijn, bij nader onderzoek bleek Tosia een vergrote milt met tumoren in haar buik te hebben.
Omdat die haar in haar bewegingen belemmerde heeft de da die verwijderd, en ze knapte daar best van op, en de eerste keer dat ik haar een rondje door de tuin zag 'rennen' schoten de tranen in mijn ogen.
`t Bleef een zorgenhond, brokken verdroeg ze niet en andere vers vlees producten at ze een paar weken, tot ze daar ook weer geen trek meer in had.
Ze had altijd een rommelbuik, en regelmatig echt pijn in haar buik.
Toen ze wat begon te hoesten bleek op een longfoto dat ze waarschijnlijk vuil in haar long had gekregen na braken, ze had een flinke longontsteking.
Medicatie sloeg niet aan, anderhalve dag later werd ze benauwd en besefte ik al heel snel dat Tos zo niet verder kon gaan.
Voor mijn gevoel kwam dat toch nog onverwacht.

Ik was gek op haar, die heerlijke sprieterige vacht, ze rook zo lekker.
Die prachtige grote ogen, we hadden altijd oogcontact, zelfs via de grote spiegel in de slaapkamer.
Van buitenhond werd ze een binnenhond, die zelfs bij mij in de slaapkamer sliep.
Elke dag zei ik tegen haar dat we er weer een dagje bij hadden, en ik knuffelde haar maar weer eens.
Wat had ik haar toch graag gekend toen ze nog vrolijk en fit was, zoals ze nog rond springt in het filmpje van Bailey.
Tosia was maar 4 maanden bij me, dat lijkt kort, ook voor een hond, maar ze was al ernstig ziek toen ze hier kwam, en daarom denk ik dat we toch nog 4 mooie maanden samen hebben gehad.
Ik ben zo dankbaar dat ze bij me is komen wonen en dat ik de de milt heb laten verwijderen zodat ze zich nog wat beter kon bewegen.
Ik ben dankbaar voor haar aanhankelijkheid en onvoorwaardelijke vertrouwen in mij.

Tosia, mijn mooie lieve prachtige oerhond !

Fineke


 

Bekijk Tosia met Bailey op youtube: filmpje 1 en filmpje 2