Verslag tripje Polen, april 2011 door Jeannette

 

Zondag

Dag van vertrek. We ontmoeten elkaar om 06.45 's morgens en zijn een goed kwartier later al onderweg naar Polen.
Het is heerlijk rustig op de weg en we schieten goed op. Het weer is 's morgens wat minder met nu en dan een regenbui, maar 's middags kunnen we heerlijk in het zonnetje genieten.
We kijken er naar uit iedereen weer te zien, met de honden te wandelen, kijken wat we kunnen betekenen.
Met beide auto's vol met voer, tonnen, wat emmers, riemen/halsbanden, medicatie/verband, een krabpaal, manden enz hebben we het nodige bij.
We nemen de tijd met rijden, gaan meteen door naar het hotel waar we wat eten en gaan slapen.

Maandag

Eindelijk. We komen aanrijden bij het asiel in Opole, doen de ramen van de auto open en horen het geblaf. Een warm welkom.
Dorota en Magda staan ons op te wachten, zo goed hen weer te zien.
We lopen samen langs de kennels om de ons bekende honden te begroeten en te kijken naar de nieuwelingen.Het asiel zit ontzettend vol, ruim 140 volwassen honden en 18 pups. Het is een geluk dat we met 2 auto's zijn en dus meer honden mee kunnen nemen. Het is een kleine maar welkome verlichting voor het asiel met het aantal honden wat nu mee kan naar NL.
We drinken samen wat, de tafel staat vol met allerlei lekkere hapjes die we aanvullen met een paasstol en grote zak chocolade eitjes. We horen het laatste nieuws van het asiel en gaan dan aan de slag.
De auto's worden uitgeruimd, en we maken alvast een begin met foto's van honden die ondersteund worden door virtuele adoptanten. Ook is er wat extra aandacht voor onze pension honden Ben en Perelka. Ben een geweldig mooie en lieve hond. Perelka een angsthaasje die inmiddels bij vaste medewerkers/vrijwilligers van het asiel mee loopt aan de riem, bij ons aan de handen komt ruiken en zowaar ons de eer aandoet een lekkertje aan te pakken. 
Helaas slaat het weer in de loop van de middag om en begint het stevig te regenen.
We gaan terug naar het hotel en besluiten in de buurt een hapje te eten samen met Dorota en Magda.Aan het einde van de maaltijd sluit zich nog een journaliste van een regionale krant aan. Zij wil graag met ons praten. Hoe Vagabond is begonnen, waarom juist senioren, hoe het contact is ontstaan met VP en het asiel in Opole.Dorota gaat regelmatig naar oa scholen om te vertellen over het asiel. Daarbij komt  onze stichting ter sprake. Het feit dat wij veel senioren, honden met een handicap en langzitters toch een goed thuis weten te geven verteld zij daar ook.
Dorota geeft  aan dat zoetjes aan er ook mensen uit Opole kiezen voor een oudere hond. Zij hebben gehoord dat dit in NL veel gebeurt, zijn hierover gaan nadenken. Het zijn nog uitzonderingen, maar het begin is er.

Dinsdag

Wandelen met de honden. Uitkijken naar honden die we graag op de site plaatsen ter adoptie, foto's maken en informatie verzamelen.
Spullen inladen voor het asiel Tomaszˇw waar we de volgende dag naar toe gaan en er worden ook nog wat spullen gekocht om mee te nemen zoals een kruiwagen, schoonmaakartikelen en middelen, desinfecteerpoeder voor het reinigen van kennels.
De aankomst van onze pallets met voer, ruim 2200 kilo. Hier zijn we echt trots op. Het is een hele organisatie geweest alles in te zamelen. Het is toch maar mooi gelukt. Netjes ingepakt komen ze aan en het spreekt dat men hier heel blij mee is.
Er komt een fotograaf om foto's te maken van de honden die mee naar NL gaan. Dit zal samen met de informatie van gisteren in de krant komen en ook op internet. Later die dag komt er nog een fotograaf van een andere krant.

Magda belt ons 's avonds dat we ook ter sprake zijn gekomen op een grote radio zender in Polen.

                                                                 

Woensdag

Op weg naar Tomaszˇw Mazowiecki. Het asiel daar is een beetje ons zorgenkindje. Het heeft behoefte aan veel hulp, helaas was het zo dat de beheerder van het asiel niet te vertrouwen was en we ons beperkte tot het hoogst noodzakelijke.
WAS, jazeker. Afgelopen maandag hebben we te horen gekregen dat hij is ontslagen en dat er nu een beheerster is aangenomen. Een vrouw met een groot hart voor dieren, we hebben haar vaker ontmoet en zijn blij dat zij nu orde op zaken gaat stellen. Er is heel wat werk te doen daar en we hebben dan ook besloten een bezoek aan een nieuw asiel uit te stellen, dit gaat nu voor.

We worden meer dan hartelijk ontvangen, men is enorm blij met onze hulp, dat we er weer zijn.
De spullen worden uitgeladen en opgeslagen. Het voer is hard nodig, er is nauwelijks iets aanwezig terwijl ook dit asiel vol zit.
De sfeer is totaal anders. Je merkt het aan de mensen, aan de honden. Er is meer rust. Voor de eerste keer dat we er zijn is het mogelijk dat we met de honden gaan wandelen. Eigenlijk het hoogtepunt van deze trip. Als een medewerker van het asiel aan komt lopen met riemen worden alle honden opgewonden, ze willen allemaal mee. We nemen steeds alle honden uit een kennel mee en gaan lopen buiten het asiel. Er is daar alle ruimte en de honden genieten, wij niet minder.
 

                            
   

Er worden veel foto's en filmpjes gemaakt. Het stond al vast dat Astra, Duli en Ninka mee zouden komen naar NL. Daarnaast kiezen we nog 2 kleine honden uit die in pension gaan in Opole. Hoewel het asiel in Opole vol zit wil Dorota ons toch helpen.

De honden die we kiezen zijn DeLux en Indi.

Die nacht verblijven we in een hotel in Tomaszˇw.

Donderdag

We  willen zo vroeg mogelijk op het asiel zijn zodat we nog met honden kunnen wandelen.

Om 11.30 hebben we een afspraak met de nieuwe burgemeester van Tomaszˇw. Hij geeft aan blij te zijn met de hulp die wij geven aan het asiel. Weet dat de nood hoog is en is bereid om te kijken of de gemeente meer kan doen voor het asiel. Middelen zijn beperkt en mensen die hulp nodig hebben gaan voor hulp aan het asiel. Wij geven aan ons best te blijven doen voor het asiel. Met de nieuwe beheerster, de inzet van de nieuwe burgemeester en Vagabond moet het lukken om de situatie in Tomaszˇw aanzienlijk te verbeteren. Dit zal tijd kosten maar gaat ons allen zeker lukken.
Tomaszˇw is een verhaal op zich, er is veel te vertellen wat er nu allemaal gaande is. Daarom zullen we dit doen in een apart stuk over dit asiel. Blijf de site dus in de gaten houden.
Na het gesprek bij de burgemeester gaan we terug naar het asiel en halen de honden op die mee gaan naar Opole.
Als we onderweg zijn is er een probleem met 1 van de auto's. Via een vriend van een vriend van Magda kunnen we terecht bij een garage in Cheztochowa. Het mankement is snel gevonden en opgelost.

Terug op het asiel in Opole worden de honden ondergebracht in hun kennels.

Vrijdag

Onze laatste dag alweer. Dit keer hadden we een hele week, maar het gaat zo snel.
Papieren worden in orde gemaakt. Het is passen en meten van benches in de auto's, welke honden er bij elkaar kunnen in 1 bench.
Het stond van te voren al vast welke honden er mee zouden komen, maar zoals altijd gaan er dingen anders dan gepland.
We hebben een kleine verrassing. Eerder in de week liet Dorota ons een kleine teckel zien. Hij zat net een paar dagen in het asiel.
Geschat op 15 jaar, functie oren en ogen beduidend minder, verminderde functie nieren. Vrijdag had zich nog niemand gemeld die hem zocht. Deze kleine man konden we niet laten zitten. Ondanks zijn 'beperkingen' is hij  vrolijk en alert. Zolang Nelson wil en kan mag hij bij ons blijven in permanente opvang.
                                                                   

                                                                      Nelson

Zaterdag

Het is vroeg op staan deze ochtend. Om 8.00 zijn we in het asiel. We maken snel alles zover klaar. De honden die mee gaan naar NL worden nog even uitgelaten en dan in de benches geplaatst. Dit alles trouwens onder belangstelling van een camera ploeg van een groot tv station. Alles wordt gefilmd, nog een kort interview gegeven en dan is het zover, we gaan met onze kostbare lading naar NL.


Het rijden gaat voorspoedig, de honden gedragen zich keurig. Hoewel, Honoratka/Minnie geeft duidelijk te kennen onze muziek keuze niet op prijs te stellen en zet haar eigen lied in, en nog een keer, en nog een keer...................

We stoppen regelmatig om te controleren of de honden in orde zijn en om ongeveer 20.20 worden we opgewacht door een grote groep mensen die uit staan te kijken naar hun honden.
De honden mogen de tuin in om tot hun opluchting eea kwijt te raken, worden geknuffeld door iedereen. Er zijn 4 honden die al nieuwe baasjes hebben. Lusia gaat bij Jelle en Lisa wonen. Honoratka/Minnie bij Suze en Fred. Bob gaat mee met Sofie en Wim en Masza mag naar 7 jaar asiel haar pootjes strekken bij Patty en Frank.
De andere honden gaan naar opvang gezinnen. Pusia bij Gerrie en Henk, Duli naar Jenske, Astra bij Monica, Ninka bij Karin en Tonny, Honoratka ter overbrugging bij Marjan en Pesso(nieuw baasje is druk in een buitenlands asiel aan het helpen), Tolek bij Ellen en Misiu bij Maddy en Stef.

Iedereen heeft erg uitgekeken naar de komst van Astra. De eerste keer dat we haar zagen was ze angstig en trok zich meteen terug als je bij haar stond. Nu is ze aanhankelijk, lief en zacht. Zodra ze wat tot rust is gekomen gaat ze naar de dierenarts om te kijken wat wijs is om te doen met de stomp die ze nu nog heeft. We houden jullie hierover op de hoogte.

We willen iedereen weer bedanken voor alle steun, het meeleven, de bemoedigende mails, sms'jes. De adoptanten die honden een kans willen geven, voor sommige van de geadopteerde honden was de kans nihil op een thuis.
De gastgezinnen, zij stellen hun huis, hart, tijd, liefde beschikbaar om deze honden op te vangen tot nieuwe baasjes zich melden.

Ook willen we graag Melanie bedanken. Zij hield het reisverslag bij op de site en dankzij haar kon iedereen met ons mee reizen.