Chico

 

Onze Chico, wij kregen onze Chico anderhalf jaar geleden uit Polen op 14 jarige leeftijd. Hij zou de winter daar niet overleven met zijn kanker,zijn hartkwaal en zijn blindheid. Toen wij onze Chico kregen was hij er niet best aan toe, hij was heel dof,mager en heel sloom, echt een oude hond maar binnen een paar maanden zag hij er weer goed uit, zijn vacht glansde en hij had weer levenslust, zo genoot hij van de boswandelingen en van het vele knuffelen. Hij was echt mijn oude maatje geworden en liep me overal achterna. Ik klapte altijd in mijn handen dan wist hij waar ik was. De laatste 3 maanden ging hij toch achteruit, zijn incontinentie was nu constant en hij werd steeds magerder maar zijn eetlust bleef nog steeds goed tot op het laatste moment. Op donderdag 24 nov. 2011 kon hij haast niet meer opstaan en als het lukte kwam hij tegen me aanstaan zo van: ik ben op. Vrijdag heb ik helaas de dierenarts moeten bellen dat het met onze Chico niet meer ging en we moesten s-middags komen. We hebben onze Chico naar binnen moeten dragen want hij kon niet meer lopen. Binnen hebben we hem op een deken gelegd en ik ben bij mijn maatje op de grond gaan zitten en hem hem heeeeeel veeeeeel frolicjes gegeven dat was het enigste wat hij nog goed kon: snoepen, hij vond het heerlijk, vlak voor de 1ste prik deed hij nog een keer zijn kopje omhoog en kreeg ik een hele grote lik van mijn oude maatje, toen sloot hij zijn ogen, zo van het is goed zo vrouwtje. Hij is heel rustig en vredig ingeslapen. Lieve lieve Chico mijn oude maatje, ik mis je zo erg.                     
Karin en Tonny