Verslag 20ste bezoek aan Polen van 23-06-2010 t/m 26-06-2010
 

22-06-2010,

Omdat we de volgende dag om 06.00 willen vertrekken, is Melanie eind van de middag al naar mij toe gekomen. We brengen nog wat spullen in de auto, halen nog wat boodschappen, eten en drinken wat en gaan op tijd slapen.

                                           

23-06,

05.00, We staan niet elke dag zo vroeg op dus het duurt even voor we ‘wakker’ zijn, maar om 06.00 stappen we vol goede moed in de auto en rijden richting het oosten.

Gelukkig komen we nergens door vervelende verrassingen tot stilstand en rustig aan tuffen we met een paar pitstops naar Polen.

17.15, Ohhh wat heerlijk om de stembandjes van ruim 100 hondjes weer te horen, het is een beetje een traditie om met het raam open aan te komen rijden zodat een eindje van te voren al wordt begroet.

Magda en Dorota komen aan rennen, maken de poort open en we rijden het terrein op, stappen uit en gaan in een ‘uitgestrekte stap’ naar de kennels. Fototoestel in de aanslag, maar onze handen zitten al snel tussen de tralies bovenop een koppie.

Nadat we ze allemaal hebben gezien, drinken we wat, pakken de auto uit en laten pizza’s bezorgen.

24-6,

Het was nog vroeg toen Magda belde. De pallets zijn een dag eerder gekomen dan gepland dus we kleden ons aan, eten wat en snellen ons naar het asiel.

Mooi, alles is aangekomen en het ziet er allemaal goed uit.

Veel hondjes die even losliepen, zegenen het plastic, inspecteren de lading en helpen een pootje mee.

              

De vakantieperiode is nog niet begonnen, maar het asiel zit al zo vol met honden, kittens/katten. Je vraagt je elk jaar weer af hoeveel het er zouden zijn als er niets werd gesteriliseerd/gecastreerd.

Wat zijn ze leuuuuuuuuk, wat een lieve, kleine, ondeugende, vrolijke, minder vrolijke en leuke katjes. Heerlijk, zo’n klein mopje in je handen; allemaal op zoek naar een thuis.
                 

Er zijn ook leren ballen, dentasticks en pensstaafjes gedoneerd en bij het uitdelen lijken we voor de honden natuurlijk een beetje op Sinterklaas, iets dat we helemaal niet vervelend vinden.

We maken filmpjes en foto’s, wandelen met wat honden en maken kennis met veel nieuwkomers. Sommige zijn zo ontheemd, nog zo bang van de vreemde mensen en vreemde omgeving. Zoiets is altijd triest om te zien en ook al kan het niet, zou je zulke zielepieten wel heel graag mee willen nemen.

                                                

We vragen Magda om bij Zabka te komen kijken en of ze samen met ons even met Zabka wil wandelen. Nou ja wandelen, we hadden haar al opgezocht, maar ze gedroeg zich niet als een hondje dat blij was iemand te zien. Sterker nog, ze reageerde niet op lekkertjes, niet op aanrakingen, niet op bewegingen. Ze bleef liggen waar ze werd neergelegd, het was haar allemaal teveel. Wat kan een asielleven toch zwaar en moeilijk zijn voor een dier. Deze kleine Zabka konden we niet achterlaten natuurlijk en de tranen kwamen op een gegeven moment om de hoek kijken.
Het was wel bekend dat ze dingen mankeerde, maar dat het zo erg was, wisten we niet.
Voor zo’n hoopje ellende kun je je ogen niet sluiten en daar kun je niet aan voorbij gaan.

Patty opgebeld en op de hoogte gebracht en ze zei ‘breng maar mee’. Een opluchting tot en met, maar dat betekende wel dat we hond achter moesten laten i.v.m. de EU regels.
Het werd Cekin want Cekin redt zich nog wel.

Rond 18.00 gaan we ons douchen en omkleden want we hebben een donatie gekregen om iets lekkers te eten dus we gaan met Magda, Dorota en Kasia naar de Chinees. Toen Magda vorig jaar zomer in NL was, had ze nog nooit een Chinese maaltijd op. Ze vond het heerlijk dus ook nu nemen we Magda, maar ook Dorota en Kasia mee naar de Chinees. Ook zij konden het prima waarderen.

Later die avond zijn we ergens anders nog wat gaan drinken en het is een gezellige avond geworden.

25-06,

Deze dag maken we foto’s van nieuwe hondjes, testen ze bij de katten en kijken hoe ze zijn.
                           

We passen de benches in de auto, maken alle papieren in orde en kopen proviand voor de terugweg.
Dorota en Magda vragen of we even mee willen gaan naar een privé opvang om daar bij 12 honden en 100 katten te kijken. Dit alles woont in huis en sommige katten zitten buiten in een ren. Ze heeft een eekhoorntje met de fles grootgebracht en verder zien we een fret en een paar papagaaien.
Toegezegd dat we ons best zullen doen om voor enkele honden een thuis te vinden.

                         

Verder helpen we hier en daar een handje en tot onze grote verrassing wordt er een mooie grote hond geadopteerd door een man die een paar dagen daarvoor zijn trouwe metgezel in heeft moeten laten slapen.
Kasia is op huisbezoek geweest en is erachter gekomen dat hij zijn vorige hond een tijd lang een paar trappen op heeft moeten tillen omdat ze dat zelf niet meer kon.
Waarschijnlijk was het voor hem een feest dat er weer een hond kwam want we vielen bijna flauw van de dranklucht en bovendien was hij redelijk amoureus..

                                                   

Ook heeft die dag ‘mijn’ favoriete kitten een thuis gevonden bij een jong koppel. Die dag zijn er een kat en een hond geadopteerd en zijn er 2 honden gebracht/gevonden waarvan er 1 vermoedelijk drachtig..

26-06,

6.15 Worden we wakker, staan op, kleden ons aan en vertrekken naar het asiel.

De honden die meekomen mogen lekker nog even rennen en doen hun behoefte.

Natuurlijk rent Zabka niet. Zabka is een zorgenkind voor de terugreis. Het blijven lastige keuzes met zulke hondjes; ze wel of niet zo’n reis aandoen. In zulke gevallen heb ik liever dat ze onderweg de oogjes voorgoed sluiten dan na jaren in een hok van ellende doodgaan.

We doen de hondjes in de auto en ‘maken dat we wegkomen’ want het wordt heet en we willen gebruik maken van de uren die relatief koel zijn.

Onderweg maken we 2 snelle stops en rijden vóór 18.00 bij mij het pad op. Zo vroeg zijn we nog nooit teruggekomen. Het verkeer zat zo mee en we konden maar doorrijden; heerlijk is dat als je zonder oponthoud kunt reizen.

De hondjes worden uit de auto gehaald en kunnen lekker de tuin in. Er staat water klaar, kunnen de pootjes strekken en hun behoefte doen.

Hoogtepunt was de ontmoeting met Tiki, dieptepunt het aantreffen van een doodongelukkig en zorgelijk hondje dat Zabka heet.

                                             
                                                                             
Zabka

Al met al is het een heuse Vagabond trip geworden want we kwamen thuis met oudjes, kneusjes en met een Tomaszów hondje ! Bovendien hebben Chico (14), Solo (12) (en Zabka (9) al een permanent plekje gevonden en hebben zowel Tiki en Latka al fans.         

We willen Karin & Tonny bedanken dat Chico bij hun mag blijven wonen en Monica dat ze als een blok voor Solo is gevallen.

Patty omdat ze met alle liefde voor Zabka gaat zorgen, Jeannette en Loes voor het opnemen van hun logé, iedereen die het wel en wee op de voet volgt en iedereen ons altijd een hart onder de riem steken.

Ellen