Reisverslag 3e bezoek aan Polen van 19 t/m 22 dec 2007

19 Dec., Karin arriveert rond 22.00 bij mij met haar auto tjokkie vol gepakt voor de honden en katten van het asiel in Opole. Voor Karin de eerste keer dus super leuk om haar aan de mensen daar en de dieren voor te stellen.

’s Avonds de ‘missie auto’ met daar bovenop de skibox die gedeeltelijk door Halfords Nederland is gesponsord en onder de auto de winterbanden die ik voor het goede doel voor een schappelijke prijs kon kopen nog helemaal volgepropt met spullen, voer, medicijnen, een kruiwagen, speelgoed, 4 benches, wat dekens, vitrage (ja je moet de boel ook een beetje opleuken), verband, 200 ent-spuitjes met naaldje, hangsloten, speeltjes en ga zo maar door.

 

20 dec. Om 09.00 gingen we van start. Bij Venlo moesten we volgens TomTom de grens over en rond 16.30 arriveerden we bij de Poole grens. Het leek wel alsof alle mensen van de douane op de uitkijk stonden toen we eraan kwamen en wij dachten natuurlijk dat we ‘het nog hadden’. Karin blond en ik met lange lokken die niet van mezelf waren. Niets was minder waar want het was de laatste avond dat er aan de grens gecontroleerd zou worden. Wisten wij veel..

Om 18.45 stonden we in Wroclaw in het Hotel en nadat we hadden ingecheckt, gingen we de auto op de bewaakte parkeerplaats brengen waar een stoere nep-Sandokan ons een plekje voor de auto aanwees.

Rond 20.30 waren we door de taxi in het centrum gebracht want we moesten toch echt een hapje eten. Om 23.00 ong. gingen we terug en lagen rond 23.30 op bed.

21 dec. Ontbijten en snel richting Opole dat nog 90 km verder naar het zuidoosten ligt. Wat moet het een heerlijk gevoel zijn wanneer je overal de weg weet. TomTom had de moed bij de grens al opgegeven dus daar hadden we ook niets meer aan.

Gelukkig heeft Magda ons met hier en daar een verkeerde afslag naar het asiel weten te loodsen en kwamen daar een half uur later dan gepland aan.

We werden hartelijk ontvangen door Magda, Dorota, Beata, Macaron, Banan etc. met koffie en thee en ze hadden veel lekkernijen neergezet en een cadeautje voor Karin, Linda, Joyce en mij gekocht. Zo lief, het was een stenen hondje.

Nadat we de koffie op hadden begonnen we met het uitpakken van de medicijnen. Veel verder dan een vlooien druppel/spuitbus, ontwormingsmiddelen en wat antibiotica en pijnstillers kom ik niet dus Karin nam de medicijnen haar rekening.

Uitleg voorbij dús……………naar de dieren want daar gingen we voor. Heerlijk om ze weer terug te zien en het is ook zo fijn dat er honden en katten in Polen zelf een nieuw thuis vinden.

Daar waren ze hoor: Mandaryn, Gala, Tosiek, Tygrys, Borys, Medyk, Amor en Venus, Baster, Nemo, Lucas, Bambi en al de andere honden en katten. De dieren zien er over het algemeen goed uit en de mensen die er werken, doen echt hun uiterste best. Alle dieren die oud genoeg zijn, worden gecastreerd en gesteriliseerd, geënt, gechipt en ontwormd. Alle gegevens van de dieren worden keurig bijgehouden.

   

Het viel ons op dat Mandaryn links voor slecht liep dus daar zijn we mee naar de dierenarts gegaan. Er moesten röntgen foto’s worden gemaakt en daar kwam uit naar voren dat er een gewricht ontwricht was. Hij wordt begin 2008 geopereerd. We hopen dat alles goed zal komen. We willen hem graag een keer mee naar Nederland nemen want hij is zoooww leuk !

In de behandelkamer van het asiel stond een konijnenkooi met daarin 2 kittens en 1 daarvan viel op doordat het zo’n vrijbuiter was. Zijn neusje was voor de helft wil en de andere helft was zwart dus je hoe noem je zo’n beestje dan…..juist ja ying yang. Met hem in onze achterhoofden, gingen we verder. In het kattenverblijf konden we ook ons hart ophalen want er zaten er genoeg. Er zat een poesje, wat angstig maar vol belangstelling vanuit haar ‘schuilplaatsje naar ons te kijken……ook die sloegen we op onze harde schijf op.

Verder wilden we natuurlijk de katten begroeten die op de virtuele lijst staan: Venus en Amor en Medyk, een lekkere goedzak. Venus is een geweldige knuffelkont en krijgt daar geen genoeg van en Amor kijkt nog steeds heel tevreden hoe zijn vriendin alle sterren van de hemel kroelt. Er zaten veel jonge katten van een maand of 4 á 5 oud. De meeste nog wat bang, maar dat komt met de meeste wel goed, daar zijn we van overtuigd.

Ja en dan weer terug naar de hondjes om te bekijken welke er mee zouden gaan. Karin was van te voren al verliefd geworden op Kasper dus dat was nr. 1. De pup die bij iemand thuis werd verzorgd was nr. 2. Maar dan nog, een paar hondjes kiezen en keuzes maken daarvan weet iedereen dat dat moeilijk is, zeker wanneer het gaat om heel veel oogjes die je aanstaren.

We wilden Tosiek graag meenemen, hij mist 1 pootje en het is een heel vrolijk hondje. In Polen weinig kans want ja een hond met maar 3 poten.. Toch hebben we besloten om Tosiek nog in Polen te laten omdat hij in een overdekte kennel zit en goed in z’n vacht. Hij mag een volgende keer meekomen. Pinio, een klein hondje zat op een groot terrein. Daar is het erg koud dus Karin is met Magda gaan proberen of hij met katten kon. Geen vuiltje aan de lucht, wat een schatje. Ook Bajga/Bajda, een klein bescheiden teefje was geen probleem met de katten dus ook zij mocht mee. Chocolat (heet nu anders hoor..) werd uitgeprobeerd en hij had in het kattenverblijf veel belangstelling, maar niet voor katten. Parkan, de lieveling van Magda wilden we ook een kans geven. Hij zat al anderhalf jaar in het asiel en dat is dan voor Magda ook fijn wanneer die lieve hond een kans krijgt. Katten deden hem niets. Kasper heb ik niet gezien hoe dat ging, maar dat ging vast en zeker ook goed. Het zijn natuurlijk moment opnames, hier kun je niet altijd op doordoen, maar ja een betere mogelijkheid om te zien of ze met katten kunnen is er in een asiel niet.

Voor m’n gevoel had ik alle hoogbejaarde hondjes het liefst ook meegenomen maar ja, kunnen die ooit nog een plekje vinden? Bovendien moeten ze wel een lange reis maken, iets waarvan je niet kunt zeggen of ze dat überhaupt wel aankunnen. Moeilijk is dat want voor hoogbejaarde hondjes is het asielleven altijd zwaar hoe je het ook wendt of keert.

Dieren helpen is heel fijn, keuzes maken en afscheid nemen niet.


Ellen met de oudjes                                                         Magda met Parkan

Voor mij was het de zoveelste buitenlandse asielen trip en ook op deze kijk ik met tevredenheid terug. Het was kort, soms zwaar, soms heel erg mistig, soms even de weg kwijt, soms even een tegenvaller (Mandaryn), maar we hebben ook veel gelachen en plezier gehad. Gelukkig geen last gehad van gladheid en alleen op de heenreis een paar minuten file. Kasper was in de auto wat nerveus en ook Bajga was het niet altijd eens met haar ‘kamergenoot’ in de auto terwijl ze goed met elkaar overweg kunnen.

Iedereen met wie ik deze dagen te maken heb gehad en waarmee ik heb gesproken BEDANKT ! Iedereen die ons heeft geholpen, zowel op het thuisfront als met het inzamelen van spullen BEDANKT !

Tot slot gaat ons hart gaat uit naar dieren die in een asiel moeten verblijven of ergens bij mensen zijn waar ze het moeilijk hebben, naar Mandaryn die een grote operatie staat te wachten, naar de mensen die de dieren in de asielen verzorgen, naar pups en kittens die door kinderen op alle mogelijke manieren worden ‘opgetild’, naar dieren die al zwervend proberen te overleven en ga zo maar door. Laten we hopen dat de wereld voor mens en dier snel zal verbeteren.

Ellen.