Reisverslag 4e (bliksem) Bezoek aan Polen van 21 feb. tot 23 feb. 2008 


Omdat we niet langer konden dan dat we hadden gewild, maar toch wilden gaan, ga je letterlijk heen-en-weer zodat de dieren toch weer een nieuwe voorraad voer en medicijnen hebben. Ook hebben we o.a. twee grote voorraadtonnen meegenomen, een stretchbed, een tuinslag, een bezem, een vloerwisser, een veger en blik, poepschepjes, betadine en een vetbed voor Tygrys mee kunnen nemen. Het is onvoorstelbaar wat er nog in een auto meegenomen kan worden met daar bovenop de skibox.



We waren uitgenodigd om bij Dorota te komen logeren, het bleek dat we dan nog wel 2 uur verder moesten rijden dan Wroclaw waar we eerst zouden overnachten maar ééj we zijn bikkels en hebben het gehaald ! Midden in de nacht aangekomen, moe en blij dat we het huis hadden gevonden hebben we nog even bijgekletst met Magda en Dorota, foto’s gekeken en thee gedronken. Daarna lekker onder de wol om vervolgens heerlijk te gaan slapen. De volgende morgen werden we gewekt door Tora, een hele lieve oudere hond die bij Dorota in huis mag zijn tot er een baasje voor is gevonden. Tora heeft het nodige achter de rug want ze is ooit net op tijd gevonden en bevrijd nadat ze aan de spoorlijn was vastgebonden en achter gelaten. Wanneer er een trein was gekomen had er niks meer van haar over geweest. Wat een gruwelen gebeuren er toch op de wereld. Ook heeft ze een chinchilla in huis die bij het vuil was gezet (?!) en een katertje van 9 maanden dat een goed tehuis zoekt.


 

Die morgen hadden ze van alles uit de kast gehaald om ons ontbijtje zo goed mogelijk te verzorgen, zo lief en gastvrij. Daarna zijn we naar het asiel gegaan want ja het is maar kort en we wilden toch zoveel mogelijk dieren zien en de missieauto bevrijden van al het gewicht dat hij moest dragen.. Heerlijk om de dieren weer terug te zien; Gala, Tygrys, Bambi, Nemo, Bessi, Tosiek, Lucas, Boris, Baster, Wenus en Amor en natuurlijk heel veel andere honden en katten.

’s Middags waren we uitgenodigd door de moeder van Dorota waar Mandaryn in de opvang was om pannenkoeken te komen eten, cake, nog meer cake en ga zo maar door. Tot de nok toe gevuld en met de grootste bedelaar aller tijden>lees: Mandaryn naast ons, hebben we en nog wat gedronken, even van het uitzicht genoten en ook daar een paar foto’s van gemaakt, net zoals van Mandaryn met zijn persoonlijke keukenprinses. Terug in het huis van Dorota hebben we een uurtje geslapen en zijn Dorota en Magda even wat boodschappen gaan doen en de honden van Magda uit gaan laten.

Toen zij terug kwamen van de dingen die ze moesten doen, werden we fris en fruitig wakker en hebben toen een biertje met een appelsmaakje op, met een aardbeien smaakje en met een sinasappel smaakje.. Nadat we ons een beetje hadden opgefrist, wilden we graag iets terug doen als dank voor de enorme gastvrijheid dus gingen we gezellig met z’n vieren uit eten bij een  plaatselijk, en op loopafstand gelegen restaurant. We hebben ‘Pools’ gegeten; Joyce had iets voor een ‘houthakker’, Dorota een giga kom soep, Magda iets met deeg, gevuld met aardappel en nog wat en ik had goulash met (Poolse?) noodles. Wij hebben ons bord niet leeg kunnen krijgen en waar die andere twee het allemaal laten blijft een raadsel want wat kunnen zij veel op.

Natuurlijk hebben we het over de dieren gehad, de bouw van een nieuw stuk asiel en over een particuliere opvang 100 km verder naar het oosten die geen hulp hebben. We willen zien of het mogelijk is om hun een handje te helpen. Het schijnt een jong koppel te zijn die zich daar het lot aan hebben getrokken van zwerfhonden. Er zijn nu ong. 30 honden en gelukkig voor de dieren is het deze winter zacht geweest want vorig jaar was het er zo koud, dat er verschillende honden zijn doodgevroren. We moeten het allemaal nog bekijken en zouden er nog meer over horen. We wachten het af en houden iedereen op de hoogte.

De volgende morgen zijn we op tijd opgestaan omdat we nog een hele lange rit voor de boeg hadden en we nog heel graag even met Gala, Nemo en een paar andere hondjes wilden wandelen. Daarna hebben we de benches uitgeklapt, de reismanden voor Wenus en Amor in elkaar gezet en de dieren die mee mochten erin gedaan. De poezen Wenus en Amor zijn naar Tonnie en Judith in Kerkdriel gegaan.


Omdat Tosiek maar 3 pootjes heeft, zijn hokje bijna niet meer uit kwam en wegkwijnde, hebben we besloten dat ook hij mee mocht.

Mandaryn (had inmiddels de naam Pulpet gekregen dat zoiets betekent als dikzak) heeft wel 4 pootjes maar gebruikt de 4e nauwelijks en ja zo’n hondje als Mandaryn zouden we toch allemaal mee willen nemen toch ? Mandaryn is in de opvang bij Maria tot hij zijn super plekje heeft gevonden. Hij heeft nu de hippe naam Toby gekregen, voelt zich heel wat en maakt het goed.

Cupido konden we ook niet achter laten. Je kon bijna niet zien wat de voor of achterkant was. Hij was bijna helemaal vervilt en er was geen normaal plukje haar meer te vinden. Het was vilt met botjes, vel over been, kort geleden gevonden samen met twee andere hondjes bij een pand dat leeg stond, zonder eten en zonder drinken. De andere twee hondjes waren er beter aan toe dus daar maken we ons geen zorgen over. Cupido is een half jaar oud en is bij Joyce in de opvang. Hij is getrimd en gewassen hebben hem nu in zijn prachtige bruine oogjes kunnen kijken.

Tosiek is bij mij in de opvang en hij heeft gezorgd dat we op de terug weg niet in slaap konden vallen... Door alle zenuwen en veranderingen voelde hij zich vandaag (25 feb.) niet zo happy, maar hij drinkt en vindt het heel leuk om te gaan wandelen dus hij knapt al weer op. Tosiek is een aandoenlijk, gevoelig, intelligent en ongelofelijk lief hondje dat ook een lief baasje verdient.

Omdat Cupido eerst nog aan moet sterken is hij nog niet klaar voor adoptie.

We willen alle mensen bedanken die weer zoveel spullen, medicijnen en voer hebben ingezameld en geschonken: Lia en Bert, Jeannette, Maria, Anne, Linda, Marcel, Tini en Jan, Claudia, verschillende dierenwinkels, Riet Hanhart, Mevr. Hoenjet en Helen, Hennie Berns en ga zo maar door. Ook willen we Dorota, haar moeder en natuurlijk Magda bedanken voor hun gastvrijheid en goede zorgen en  Roy (vriend van Joyce), Aart (mijn man) en Ilse (onmisbare helpende hand) die thuis voor onze dieren hebben gezorgd.

 

Verder gaan onze gedachten uit naar een Duitse Herder die wél door een trein is overreden omdat hij aan de rails was vastgebonden en dit, ook al is er alles aan gedaan, niet heeft overleefd. En naar een oude hond die al meer dan 7 jaar in het asiel tevergeefs heeft gewacht op een baasje en nu óp is en het voor hem beter is dat hij naar een andere, hopelijk betere wereld gaat.

Het was vermoeiend maar de moeite meer dan waard en ook al dachten we dat het een kort verslag zou gaan worden, was er toch weer veel te vertellen.

We hebben besloten om in Oost-Europa/Polen te blijven en om van Vagabond-pets een stichting te maken. 

Ellen.