Smyk

 
 
 

Het zou in december 3 jaar geleden zijn dat Smyk bij mij in de gastopvang kwam.
Een afschuwelijk hondje! Hij hapte en snauwde, een driftkikkertje die niet tot rust te krijgen was , en alles draaide om eten, daar deed hij een moord voor.
Een tas vol medicijnen kreeg hij mee want zijn hart was niet best, en hij hoestte erg.
Vriendelijk tegen hem doen kende hij niet en aanhalen al helemaal niet, handen waren bedreigend.
Hij had het in Polen erg slecht gehad, weinig of geen eten,waarschijnlijk altijd aan de riem gelegen, en zijn baasjes waren vaak dronken .
Maar het ongelooflijke geschiedde; hééél langzaam veranderde hij, lichamelijk ging het goed, en hij werd rustiger, hij vond mij best wel leuk, op mijn handen na dan.
En ik;  ik ging van mijn kleine ijzervreter houden en kreeg lol in hem .
Hij was grappig en uniek, een oude mopperende brombeer.
Maar ik moest me altijd inhouden, niet knuffelen of aaien, want dan kreeg ik een snauw.
Smyk begon te dementeren, maar daardoor werd hij ook wat zachter, en begon zelfs met een balletje te spelen.
Ik kon hem al heel voorzichtig kriebelen hoewel hij altijd weer schrok van een plotselinge aanraking.
De laatste tijd begon hij zwakker op zijn pootjes te staan,meerdere malen zat hij in spagaat op het laminaat, en zijn nieren werden slechter, maar `t bleef een kleine dappere ijzervreter.
Zijn ogen werden slecht en hij kreeg moeite met de trapjes om mijn huis, wanneer hij zijn behoefde moest doen, en dat was door zijn nierprobleem vaak.
Ook het drinken werd een probleem, omdat hij altijd op zijn hoede was voor gevaar ,hij stond dan eerst een tijdje om zich heen te kijken,en zijn pootjes hielden hem dan bijna niet meer.
En toen opeens ging hij slecht eten, en dat klopte niet bij Smyk.
Niet zijn hartje maar zijn nieren begonnen hem in de steek te laten.
Donderdag werd hij echt ziek en toen wist ik wat me te doen stond.
Mijn kleine oude baasje is vrijdagmorgen 18 oktober heel rustig ingeslapen, ik kreeg nog een paar likjes in mijn gezicht ,voor de verdoving z`n werk ging doen.
 
Smyk heeft met zijn geschatte leeftijd van 16 jaar een lang maar zwaar leven gehad.
Maar ik hoop dat de laatste jaren een boel goed gemaakt hebben.
Ik mis hem, nu merk ik hoeveel tijd ik onbewust met hem bezig was;
waar is hij, wat doet hij, moet hij naar buiten, eet hij wel, ligt hij niet in de vijver,  ik ga maar geen boodschappen doen , niet te lang weg blijven, hij loopt de verkeerde kant op,verhip, daar ligt een plasje, hij heeft geplast, gepoept en gedronken, waarom wil hij dan niet in zijn mandje liggen, enz.
 
Dag kleine Smyky Smyk,`t ga je goed mannetje,
 
Fineke