Afscheid van Bambo

Lieve Bambo,
Op 2 januari hebben we jou, ons beste maatje, moeten laten inslapen. Wat een ontzettend gemis – al zijn we ook zo dankbaar voor 8 jaar van vriendschap, vertrouwen, kwispels, warmte, schelmerij en vooral: échte, pure liefde.
In de zomer van 2018 zag ik de oproep van Vagabond Pets in een adoptiegroep voor teckels. Je leek namelijk heel erg op een ruwharige teckel, alleen waren jouw pootjes iets hoger uitgevallen 😅 Ik viel als een blok voor dat grijze karakterkopje, maar ook jouw trieste, vragende blik liet me niet meer los. Op 15 augustus ging ik je, na je reis vanuit Polen, ophalen bij Ellen en Toos in Nederland. Je kwam me, samen met Toos’ honden, enthousiast verwelkomen. Ik vond je perfect – precies zoals je was!
Het eerste wat je deed toen we thuis waren, was met je pootjes behendig de voordeur proberen te openen. Je dacht waarschijnlijk dat deze nieuwe plek weer een “halte” op jouw reis was. Het was tegelijk ook een voorproefje van jouw intelligentie. Je paste je snel aan en het was duidelijk dat je ooit, vóór je periode in het asiel, een huishondje geweest was. We leerden elkaar steeds beter kennen en te vertrouwen.
De “buitenwereld”, de drukte van de stad, bleef wel een uitdaging voor jou; er waren zoveel nieuwe prikkels. We zochten een eigen ritme: dezelfde wandelingen, dezelfde plekken, dezelfde mensen, dezelfde hondenvriendjes, … Dat gaf jou rust en vertrouwen, maar we konden natuurlijk niet alles controleren. Een bruuske beweging deed je snel schrikken, waarna je met een uithaal of blaf reageerde – uit angst, niet uit agressie.
In 2020 leerde je Tim, jouw toekomstige ‘dog daddy’, kennen. Je vond hem, net als ik, meteen leuk 😘. Toen Tim en ik wat later gingen samenwonen, bloeide je hélemaal open. Het was alsof het plaatje eindelijk compleet was: je voelde dat je deel van ons uitmaakte, dat je veilig, geliefd en thuis was. Je leerde van onze genegenheid en je leerde die ook zelf te uiten: je kroop tussen ons in, je knuffelde ons en je kwispelend staartje deed overuren.
Je begon je meer en meer als een koning te gedragen (lees: verwend 🤭). Op een terrasje “vroeg” je steevast je eigen stoel en stond jouw bakje water naast onze glazen. Je kreeg het hoorntje van onze ijsjes en we aten spaghetti als Lady en de Vagebond (hoe toepasselijk!). Je was ook een meester in het openmaken van cadeautjes: het losscheuren van het cadeaupapier vond je meestal leuker dan het cadeau zelf. We zagen je genieten en we genoten er zelf dubbel zo hard van.
Eind 2023 verhuisden we naar ons eigen huis met tuin in een dorp. Wat vond je dat heerlijk! Je kwam helemaal tot rust. Niets moest en alles mocht! Door de artrose ging wandelen langzamer en moeilijker, maar je genoot ook van de korte routes of de wandelingen en fietstochten met de hondenkar. De koning in zijn koets! En ook je gehoor ging erop achteruit, maar wonderbaarlijk nét niet op de momenten dat er lekkers te rapen viel lol.
Je was een echte senior geworden, maar je deed het heel goed, ondanks de vele medische uitdagingen van de voorbije jaren. Je overwon de kwetsuren van twee aanvallen door een andere hond, een zware huidallergie, epilepsie, de ziekte van Cushing en je moest gereanimeerd worden tijdens een kleine operatie.
Op je 15de verjaardag werd er helaas een tumor in de blaas vastgesteld. We gaven je een aangepast dieet en ontstekingsremmers, maar je lichaam gaf aan dat het uitgestreden was.
Jou laten gaan was hartverscheurend, maar het was wel de juiste beslissing. We wilden niet dat je zou lijden – we wilden je beschermen tot het laatste moment. Toen we nadien de straat van de dierenarts uitreden, lichtte de hemel op door vuurwerk. Ik ben geen fan van vuurwerk, maar deze keer voelde het als een boodschap van jou: “Het is oké, ik blijf over jullie waken”.
Toen ik jou adopteerde, beloofde ik je dat ik je nooit – no matter what – in de steek zou laten. Ik ben blij dat ik, dat wij, deze belofte hebben kunnen nakomen. Dit, en de herinnering aan de mooie reis die we samen aflegden, maakt het verlies een beetje dragelijker.
Voor altijd samen.
Julie